داود کریمی

من از بچگی عاشق هنر بودم؛ یه جورایی توی ذاتم بوده. موسیقی رو دوست داشتم، دوست داشتم نوازنده بشم، بازیگر بشم و هر چیزی که بوی هنر می‌داد منو جذب می‌کرد. سال ۱۳۷۱ توی روستای دستنا از استان چهارمحال و بختیاری دیده به جهان گشودم و از همون موقع تا امروز دنبال چیزهایی که دوست داشتم دویدم؛ بعضی وقت‌ها آروم، بعضی وقت‌ها نفس‌زنان، ولی هیچ‌وقت متوقف نشدم. توی زمینه هنر، من هم مثل خیلی‌ها از ادای معلم‌ها و فک و فامیل شروع کردم تا رسیدم به گویندگی رادیو و دوبله. میشه گفت از سال‌های ۸۹ و ۹۰ دیگه کار رو جدی دنبال کردم و خدا رو شکر این شانس رو داشتم که از نزدیک با خیلی از استادهای این حرفه دیدار کنم، کنارشون کار کنم و ازشون یاد بگیرم. اما به قول استاد فقید، خانم فرزانه معصومیان: «سیر یادگیری هیچ‌وقت پایانی نداره.» نه از سر اغراق، بلکه از روی واقعیت باید بگم که هنوز هم خودم رو هنرجو می‌دونم. از اونجایی که توی هنر، دخل و خرج همیشه با هم رفیق نیستن، دانشگاه کامپیوتر خوندم. فکر می‌کردم شاید اونجا داستان کمی منطقی‌تر باشه؛ تا اینکه فهمیدم دنیای تکنولوژی هم کم از هنر نداره و اون هم گاهی به ته دیگ می‌رسه! خدا قبول کنه؛ توی زمینه تکنولوژی، طراحی سایت، نرم‌افزار و هر چیزی که بشه باهاش آب حوض رو کشید هم فعالیت کردم و هنوز هم می‌کنم. خلاصه اگر هوش مصنوعی اجازه بده، یه وب‌مستر هم هستیم. اگر به هر کدوم از این دنیاها علاقه داری؛ هنر، صدا، دوبله، تولید محتوا، تکنولوژی یا ساختن چیزهای تازه، احتمالاً حرف‌های مشترک زیادی برای گفتن داریم و شاید بتونیم یه همکاری حرفه‌ای و به‌یادموندنی رقم بزنیم.